Girizgâh

Seksen askerî darbesi sonrası hayata gözlerini açanların bilinçaltları, bir kargaşanın fikir dünyasıyla, bir karmaşanın renk cümbüşüyle bezenmiştir. Bilinçaltlarımızda gizlenmiş ve bir türlü açığa çıkaramadığımız; seksen öncesine dair hatıralar, babalarımızın suskunluğu ve o devirde yeni yeni yaygınlaşan televizyon karşısında ağlayan annelerimiz ile birlikte, bilmeden, çocuk aklımızla bizlerin de ağlamasıydı. İşte bu suskunluğun ve ağıtın; bilinçsiz ellerle sulanması neticesi gençliğin hangi fikir dünyalarında yeşerdiğini gözlemlemek artık mümkün hâle gelmiştir. Bilinçli ellerce yetiştirilenler ise geçmişin –ve ne yazık ki günümüzün- bu acı tablosunun ismine terör diyebilirken, kalplerinde de birçok kesimi bu konu dolayısıyla mahkûm etmişlerdir.

Allahın adıyla başlarım şüphesiz kalem de onundur.

Her şey ondandır ve her iyi amel elbette ki onadır.

Günümüzde baskın sistem olan ve insanlığı baskı altına alan Batı düşünce sistemi, kabul edilmelidir ki Roma düşünce sistemi ve onun selefi olan Eski Yunan düşünce sistemiyle dolaylı olarak bağlantılıdır. İnsan elbette ki düşünce ve uygulamalarıyla vardır.

‘Bismillâhi evvelehü ve âhirehü’

‘Karanlığın son çırpınışlarında
Bıraktım kederleri’

Koskoca iki senenin ecele yolculuğumdan silinmesiydi hayatıma girişin. Sabahlara kadar demlediğim hüznüme ezanın ilk sesleriyle son vermeyi öğrendim. Her sabah umuda açtım perdeleri, her sabah yine senle, yine sana ve yine senin için doğdu güneş. Günlerin tülleri, benzediğin –ya da benzettiğim- Güntülü ile aralandı ‘Ruh’umda. ‘Adam’ olmak seni sevmekti temmuz sıcağında. Hem de terk ederek kederi, hem de sıyrılırken gece, hem de son yudumunda fincandaki çayın. Sen varsın diye kalınmalıydı artık, sen varsın diye orada olunmalı… Sen varsın diye geçilebilmeliydi yıllardır önüme konulan engel. Hatta sen geleceksin diye beklenmeliydi günün sonu, işkence saydığım her dakikaya rağmen.

Biz ki İbrahim’in ateşe atıldığını duyup ağzına alabildiğince su yüklenip o kocaman ateşe koşan safı belli karıncayız. Hem de İbrahim’in taşı kesen bıçağı altında koç İsmail’iz tereddütsüz.

Biz biliriz ki şeytan, en çok kimsenin etlisine sütlüsüne karışmayan halk içinde zararsız iyi insan diye bilinen, haksızlık karşısında susanları sever. Biz de ne haksızlık karşısında susmayı seçtik ne de kalben buğz  ederek vicdanımızı rahatlatmayı… Biz haksızlık karşısında susan dilsiz şeytandır deyip, bu memleket bizimse bizim de fikirlerimiz var deyip haydi bismillah diyerek kolları sıvayanlardanız.