Uzun bir aradan sonra yeni bir sayıyla tekrar birlikteyiz.

Türk fikir hayatındaki birçok dergiyi takip eden ve bazı dergilerin ham hâlini görme bahtiyarlığına erişmiş birisi olarak, editörlüğün Türk dergiciliğinde kazanmış olduğu manânın ne kadar yanlış bir mecraya doğru kaydığını gözlemlemiş olduğumdan, editörün görevi olarak addedilen birçok konuda bu sayı itibariyle kılımı kıpırdatmamak kararı almış bulunuyorum. Bunlardan sadece birisini, siz değerli okuyucularla paylaşmak ihtiyacı hissediyorum.

Türkçe, özellikle Türk milliyetçilerinin dikkat etmesi gereken yumuşak bir karınken, ne yazık ki eline kalem alanların Türkçe hassasiyetleri, Türk münevverinin içler acısı hâlini göstermek bakımından önemlidir. Türkçe’nin kelimelerine, gramerine, noktalama işaretlerine gösterilmeyen hassasiyet, düşüncenin de iletilmesinde kendisini göstermekte, münevver sancısının sadece düşünce ile değil anadili kullanamamakla da alakalı olduğunu bilmek mecburiyetinde olduğumuzu göstermektedir. Düşüncelerini aktarırken Türkçe’ye dikkat göstermeyenlerin, fikir dünyamızdaki kıtlığın ve sığlığın sebepleri üzerine söyleyecekleri ne olabilir?

Bu sayıda Türkçe hataları yazarlara, hataların düzeltilmemesinin vebali de editöre yüklenmelidir. Editör şuurlu olarak yazıların hiçbirisine karışmamış, bundan sonra daha dikkatli bir yazı dünyası ile karşılaşabileceği umudunu ancak bu şekilde ifade edebileceğinin farkına varmıştır. Okuyucuya düşen eline kalem alanları uyandırmaktır. Ancak o zaman dergi hür tefekkürün kalesi haline gelebilir. Ancak o zaman Türkçe bayrağımız yükseltilebilir.

Bunların haricinde dergi muhtevasından konuşmak Türkçe’ye dikkatsizlikle birlikte gölgede kaldığından, muhtevayı da siz değerli okuyucuların takdirine bırakıyor, önce Türkçe diyor, keyifli okumalar diliyorum.